„Nie gram pod publiczność, gram dla niej”, dr Michał Ceglarek z wykładem na Kazimierzowskim Uniwersytecie Trzeciego Wieku.

4 marca 2026 w Bibliotece UKW zgromadziła się wyjątkowo liczna rzesza Słuchaczy KUTW. Zapewne powody były dwa: po pierwsze, spotkanie po przerwie semestralnej, po drugie, interesujący temat wykładu. Zebranych powitała przewodnicząca Rady Naukowo - Programowej, dr Iwona Mandrzejewska-Smól, a następnie głos oddała mgr Katarzynie Mrotek - zastępcy dyrektora Biblioteki UKW ds. promocji i marketingu, która przedstawiła zaproszonego gościa.

Dr Michał Ceglarek, pracownik naukowy w Naukowym Instytucie Fryderyka Chopina - Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie jest autorem pierwszej biografii Witolda Małcużyńskiego, wybitnego pianisty i propagatora polskości na świecie. Powstała publikacja jest refleksją autora nad postacią, dziś w Polsce trochę zapomnianą, a cieszącą się uznaniem na świecie, szczególnie w Ameryce Południowej.

Dr Michał Ceglarek w ciekawy sposób opowiedział o fascynującym życiu pianisty, które nie było pozbawione dramatycznych momentów. Urodzony w 1914 roku na Wileńszczyźnie, ale wychowany w Warszawie, stał się w niedalekiej przyszłości obywatelem świata. W stolicy kształcił się, zdobył uznanie, czego dowodem było zajęcie w 1937 roku trzeciego miejsca w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Latem 1939 roku wyjechał do Paryża, aby ożenić  się z francuską pianistką Colette Gaveau. Żona będzie go wspierać i towarzyszyć przez całe życie. Wojna zastała go we Francji, później przedostał się do Portugalii, a następnie do Ameryki Południowej. Tam rozwijała się jego kariera muzyczna na miarę światową, która nieprzerwanie trwać będzie aż do niespodziewanej śmierci w 1977 roku.

Życie pianisty to nieustanne trasy koncertowe, w jego repertuarze znajdowały się utwory najwybitniejszych kompozytorów epoki romantyzmu, ale również współczesnych. Nagrywał dla wielkich wytwórni fonograficznych. W 1957 roku przyjął obywatelstwo argentyńskie.

Do Polski po raz pierwszy przyjechał w 1958 roku. Trzykrotnie zasiadał w jury Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Przez całe życie był ambasadorem spraw polskich, często przeznaczał swoje honoraria na cele charytatywne. Zabiegał  skutecznie o zwrot Polsce pamiątek polskiej kultury (między innymi ze zbiorów na  Wawelu), które na okres wojny zostały wywiezione do Kanady. Pianista umarł na Majorce. Został pochowany w Warszawie na Cmentarzu Powązkowskim w Alei Zasłużonych.

Przedsięwzięciu towarzyszyła wystawa artefaktów związanych z życiem i działalnością artystyczną Witolda Małcużyńskiego. Dr Michał Ceglarek mógł je zaprezentować dzięki prywatnemu archiwum wnuków pianisty, którzy na stałe mieszkają we Francji. „W ostatniej chwili” zbiory zostały uratowane przed zniszczeniem w momencie sprzedaży ich domu.

Na zakończenie wykładu dr Michał Ceglarek odpowiadał na pytania. Wyraził również nadzieję, że Witold Małcużyński doczeka się obszernych publikacji, w których przedmiotem analizy będzie jego mistrzowski  warsztat artystyczny.